يه چيز جالب بگم كه هميشه در ذهنم وجود داشته اما جديدا خيلي بيشتر بهش برمي خورم ، چرا خيلي از پدر و مادرها تفكرات و انديشه هاي خودشان را به فرزندانشان منتقل مي كنند ؟ گويي پدر و مادر خواسته و ناخواسته هاي مي خواهند بچه ها مثل آنها فكر كنند .

ماجرا از اين جا شروع شد كه برايم تعريف مي كردند دختر كوچولوي فلاني مادر پدرش ( مادر بزرگش ) را خيلي دوست ندارد و در عوض آن يكي مادر بزرگش را دوست دارد . هر چه فكر كردم ديدم شايد خود آن مادربزرگ هم محبت بيشتري كرده باشد اما مساله را بيشتر از آن ناشي مي دانم كه حرفهاي مادر دخترك روي او تاثير گذاشته است تا او در سن 5 سالگي درگير بازي مادر و مادر شوهر باشد و فكر كند مادر بزرگش موجود غريب و مكاري است ! برايش تفكر اين چنيني را ايجاد كرده اند ، اين مشكل ما ايراني هاست يا همه آدمها اين مشكل را دارند ؟

دوست دارم هر از گاهی پست کوتاهی بنویسم در قالب یک تجربه کوتاه از زندگی زناشویی ، شاید بعضی از اینها تجربه شخصی باشد ، شاید از کسی شنیده باشم ، شاید خوانده باشم ، شاید هم تنها اعتقاد داشته باشم و  هنوز به مرحله عمل نرسیده باشد . اسمش را می گذارم " با تو هستم دوست کوچولوی من ! "

خیلی وقت پیش ها " خورشید خانوم " یه مطلب جالبی نوشته بود با این مضمون که زن و شوهر در این زندگی زناشویی مثل دو تا چرخ دنده هستند که شاید کمی طول بکشد با هم چفت شوند . من اینطور فکر می کنم که هر چه باشد ، هر چقدر دوست داشتن و تفاهم و هزار تا فاکتور دیگر باشد ، به هر حال دو نفر از دو خانواده  مختلف ، حداقل با 5 – 24 سال زندگی در عالم تجرد حالا باید در کنار هم زندگی کنند و کلی وظیفه ی جدید ، زندگی جدید و ... خب کمی زمان لازم دارد تا به یکسری تغییرات برسند ( نمی گویم تغییراتی که لازم باشد آن آدم آدم دیگری شود ) تغییراتی که لازم است از مود آن زندگی به مود زندگی جدید بیاید !
در این باره بیشتر خواهم نوشت ، حرف دارم !