بعضی روزها که آدم براش روزشماری می کنه ، چه زود می آیند و می روند و فقط یک خاطره از آن می ماند ...

تا بعد !

(1) رئیس جمهور پیش بینی نشده ای داریم ، یعنی معمولا مردم ، سیاستمداران ، جامعه بین المللی هیچ گاه نتوانسته اند که رفتارهای او را پیش بینی کنند . به همین آخرین موضوع در روزهای اخیر توجه کنیم : در حالیکه همه روسای جمهوری ، سران سایر کشور با زبانهاهای مختلف از دیپلماسی تا تهدید درخواست می کنند تا ملوانان بریتانیایی آزاد شوند ایران بر سر مواضع خود اصرار دارد و وقتی .... به یکباره در یک نمایش هیجان انگیز همه ملوانان مشمول عطوفت اسلامی می شوند .

در همین دو ساله ی اخیر اوضاع داخلی مملکت ، خصوصا وضعیت اقتصادی ، معیشتی به شدت رو به افول گذاشته است ، از طرفی سایه این تحریم بر بازارهای داخلی سنگینی می کند . کسانی که می گفتند حالا خاتمی یا احمدی نژاد ، چه فرقی دارد ؟ فکر می کنم حالا برای همه مان تا حدودی مشخص است ...

(2) در رختکن خاطرات چند هفته پیش پستهایی خواندم که بسیار برایم جالب بودند ، چند روز پیش دوباره پیدایشان کردم و دادم که پدر بخونه . خواستم هم اینجا تشکری بکنم از S عزیز بخاطر نوشته های ساده و روانش و هم دوباره لینک بگذارم  برای آنها که احیانا هنوز نخوانده اند ...  

حقایقی از ینگه دنیا

سریال می شود ...

امروز در تهران بارانی می آمد که ... واقعا از آن بارانهای بهاری ، باران ریز و تند . در ماشین که نشستم رادیو " ببار ای ابر بهار " با صدای شجریان را پخش می کرد . با این هوا و روز بهاری بدجوری پر از احساس شدم .

آهان ! یه چیز دیگه که می خوام در موردش حتما بنویسم دیشب " صدای آمریکا " VOA با حسین علیزاده گفتگویی داشت ( سایت که فیلتر است و نمی توان به آن لینک بدهم )  تا به حال مصاحبه تلویزیونی ازش ندیده بودم ، به نظرم رسید که چقدر زیبا و با منطق صحبت می کند . به قول مجری " مانند سازتان زیبا حرف می زنید " ، از خیلی مسائل موسیقی صحبت کرد ، از کار با اساتید و خواننده های مختلف ، از گروه جدید هم نوازان ، از کنسرت بم ، از مرکز حفظ و اشاعه موسیقی که قبل از انقلاب تشکیل شده بود و تا چه حد موثر بوده است و بسیاری چیزهای دیگر .

در سری جدید کنسرتهایش ( البته در خارج از کشور ) با یکی از شاگردان قدیمی اش به نام افسانه رسائی و یک نفر دیگر به عنوان دو خواننده گروه کار مشترکی را به صحنه برده است . مطلب جالب و منطقی را که در مورد صدای خوانندگان زن در ایران می گفت این بود که وقتی صدای زن در موسیقی نباشد یعنی فاجعه ، یعنی مثل آنکه به یک نقاش بگویی از این رنگها نباید در اثرت استفاده کنی ، یعنی آنکه به من به عنوان آهنگساز بگویی به جای 4 نوع صدا برای ارکستر تنها باید از دو صدا ( صدای بم و زیر مرد ) استفاده کنی و در آخر آنکه هنگامی حذف این صدا برایش توجیه پذیر است که زن از زندگی مردانه و از این کره زمین حذف شود و به گفته خودش یعنی پایان حیات بشری . گفت که حاضر است با هر کسی در این خصوص مذاکره و مناظره کند ( اما افسوس که آنهایی که به این امر معتقدند اصلا علیزاده و امثال او را قبول ندارند که بخواهند گفتگویی بکنند ) . مطلب جالبی که در این خصوص می گفت این بود که اگر در موسیقی عمل خلاف و ابتذالی بخواهد انجام شود با صدای یک مرد نیز می تواند چنین باشد .

در طول برنامه هم قطعاتی از اجراهای مختلف به خصوص از شورانگیز علیزاده پخش شد ، بر خود بالیدم که در کشوری هستم که همچنین موسیقی و سازهایی دارد و غصه خوردم که چطور در نیویورک به سادگی کنسرتی با جمعیتی حدود 3 تا 5 هزار نفر برگزار می شود اما در ایران این امر به سختی میسر است و حتی آنقدر این افراد دلزده شده اند که دیگر حوصله این اجراها را ندارد .

وقتی تصاویری را از علیزاده نشان می داد که ساز را در بغل گرفته و گویی ساز جزئی از وجودش است ( این را از سر شعار نمی گویم اگر تصاویر را می دید حس می کردید این ساز جزئی از وجود این مرد است ) و وقتی خودش گفت خوشبخت است و امن ترین جا برایش روی صحنه است که می تواند حرفهای درونی اش را با مردم بگوید حس عجیبی داشتم .

کیک زرد ، احمدی نژاد ، انرژی هسته ای ، شورای امنیت ، حق مسلم ، صدور قطعنامه اول ، منوچهر متکی ، بی ادبانه ، صدور قطعنامه دوم ، ملوانان بریتانیایی ، مهلت 60 روز ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

می خواستم از خیلی چیزها بنویسم ، شاید از سفر احمدی نژاد به شورای امنیت ، شاید درمورد تشدید تحریمهای احتمالی ، شاید از اسکناس جدید و بی ارزش 5000 تومانی ، شاید گلایه ، شاید یک حرف اما ...

فکر کردم این اولین پست نوروزی سال 85 است ، پس بهتر است این پست را با گلایه ننویسیم .

بنویسم که سال جدید مبارک .

بنویسم که چند روز پیش فکر می کردم که این سنت های ایرانی مثل چهارشنبه سوری ، نوروز و ... چقدر زیباست .

بنویسم که باعث می شود آدمها کمی مهربانتر و به هم نزدیکتر شوند .

بنویسم که آدم شدیدا یاد خاطرات دوران کودکی اش می افتد .

بنویسم که فکر می کردم امسال چقدر تعطیلات برایم کم است و کاش بیشتر بود !

بنویسم یاد مسافرتها ، عیدی ها ، پیک های شادی به خیر .

بنویسم که یکسال دیگر گذشت و چقدر زود می گذرد .

بنویسم که امسال دعا کردم که سال خوبی برای ایران باشد ، سالی بدون جنگ ، با آرامش ، صلح و آزادی و برای خودمان سالی سرشار از موفقیت و پرپول توام با تندرستی و نشاط ...